Από προεπιλογή, οι ιστότοποι των πελατών σας χρησιμοποιούν τους δικούς μας λογαριασμούς CDN και DNS. Για τους περισσότερους μεταπωλητές αυτό είναι το σωστό. Δύο περιπτώσεις όμως το αλλάζουν.
Πότε ένας πελάτης πρέπει να έχει δικό του λογαριασμό
Έχουν ήδη λογαριασμό και θέλουν να τον κρατήσουν — η ομάδα τους τον γνωρίζει, οι κανόνες τους βρίσκονται εκεί και η μεταφορά συνεπάγεται αναστάτωση χωρίς κανένα όφελος. Μεταπωλητής → Δίκτυα → προσθέστε τον λογαριασμό τους, και οι ιστότοποί τους θα τον χρησιμοποιούν από εκεί και πέρα.
Διαχωρισμός αποτυπώματος (footprint). Ιστότοποι που δεν πρέπει να φαίνονται συσχετισμένοι δεν θα πρέπει να μοιράζονται nameserver, IP ή λογαριασμό CDN, επειδή αυτά είναι ακριβώς τα σημεία σύνδεσης που αναζητά κανείς. Μια δεξαμενή λογαριασμών, με ιστότοπους κατανεμημένους σε αυτούς, είναι αυτό που σπάει τη σύνδεση.
Δεξαμενές (Pools)
Μια δεξαμενή είναι ένα σύνολο λογαριασμών στους οποίους κατανέμουμε ιστότοπους. Εσείς προσθέτετε λογαριασμούς — δικούς σας, δικούς μας ή κάποιου πελάτη — και επιλέγετε τον τρόπο κατανομής των ιστοτόπων: εκ περιτροπής (round-robin) ή ομαδοποιημένα, ώστε οι ιστότοποι ενός πελάτη να παραμένουν μαζί, ενώ διαφορετικοί πελάτες δεν μοιράζονται ποτέ τον ίδιο λογαριασμό.
Η διαδρομή Μεταπωλητής → Δίκτυα → Δεξαμενές δείχνει πόσους ιστότοπους εξυπηρετεί κάθε λογαριασμός και προειδοποιεί προτού ένας λογαριασμός φτάσει το όριο του παρόχου του.
Nameservers
Σε όποιον λογαριασμό κι αν καταλήξει μια ζώνη, οι πελάτες σας βλέπουν τους δικούς σας nameservers, εάν τους έχετε ρυθμίσει — ns1.yourbrand.com αντί για οτιδήποτε δικό μας. Αυτό είναι το πιο εμφανές στοιχείο του white-labelling και αξίζει να το κάνετε.
⛔ Ελέγξτε τα όρια του λογαριασμού του πελάτη προτού βασιστείτε σε αυτόν. Ένας δωρεάν λογαριασμός CDN έχει όριο ζωνών, και το σφάλμα εμφανίζεται ως «ο ιστότοπος δεν ενεργοποιείται» την ημέρα που το περιμένετε λιγότερο.