კლიენტებისთვის საკუთari CDN-ისა და DNS-ის მიწოდება

ნაგულისხმევად, თქვენი კლიენტების საიტები იყენებს ჩვენს CDN და DNS ანგარიშებს. რესელერების უმეტესობისთვის ეს სწორი მიდგომაა. ორი სიტუაცია ცვლის ამას.

როდის უნდა ჰქონდეს კლიენტს საკუთარი ანგარიში

მათ უკვე აქვთ ანგარიში და სურთ მისი შენარჩუნება — მათმა გუნდმა იცის ის, მათი წესები მასშია განთავსებული და გადატანა სარგებლის გარეშე ზედმეტი შეფერხებაა. რესელერი → ქსელები → დაამატეთ მათი ანგარიში და მათი საიტები ამის შემდეგ მას გამოიყენებს.

საძიებო სისტემების კვალის (footprint) განცალკევება. საიტები, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულად არ უნდა გამოიყურებოდეს, არ უნდა იზიარებდნენ სახელების სერვერს (nameserver), IP მისამართს ან CDN ანგარიშს, რადგან სწორედ ეს არის ის კავშირები, რასაც ვინმე ეძებს. ანგარიშების აუზი (pool), რომლებშიც საიტებია გადანაწილებული, სწორედ ის არის, რაც ამ კავშირს წყვეტს.

აუზები (Pools)

აუზი არის ანგარიშების ერთობლიობა, რომლებშიც ჩვენ საიტებს ვანაწილებთ. თქვენ ამატებთ ანგარიშებს — თქვენსას, ჩვენსას თუ კლიენტისას — და ირჩევთ, როგორ გადანაწილდეს საიტები: მორიგეობით (round-robin), თუ დაჯგუფებულად, რათა კლიენტის საკუთარი საიტები ერთად დარჩეს, ხოლო სხვადასხვა კლიენტმა არასდროს გაიზიაროს ერთი და იგივე.

რესელერი → ქსელები → აუზები აჩვენებს, თუ რამდენ საიტს ატარებს თითოეული ანგარიში და გაფრთხილებთ, სანამ ანგარიში მიაღწევს თავისი პროვაიდერის ლიმიტს.

სახელების სერვერები (Nameservers)

რომელ ანგარიშშიც არ უნდა მოხვდეს ზონა, თქვენი კლიენტები ხედავენ თქვენს სახელების სერვერებს, თუ ისინი გამართული გაქვთ — ns1.yourbrand.com და არა ჩვენს რომელიმე მისამართს. ეს არის White-label სერვისის ყველაზე თვალსაჩინო ნაწილი და მის გაკეთებად ნამდვილად ღირს.

⛔ შეამოწმეთ კლიენტის ანგარიშის ლიმიტები, სანამ მასზე დაყრდნობით იმოქმედებთ. CDN-ის უფასო ტარიფის ანგარიშს აქვს ზონების ლიმიტი და შეცდომა გამოჩნდება როგორც "საიტი ვერ გაშვება" სწორედ იმ დღეს, როდესაც ეს ყველაზე ნაკლებად გსურთ.